| Middels de voorgeschiedenis en een lichamelijk onderzoek wordt de diagnose astma gesteld. De arts zal de frequentie en de ernst van de symptomen van de patiënt onderzoeken. Een familiegeschiedenis van astma en allergieën spelen een belangrijke rol. De diagnose van astma bestaat uit longfunctietesten, zoals spirometrie en piekstroommetingen.
Spirometrie
Omdat de luchtwegen van een astmapatiënt vernauwd zijn, is het vermogen om uit te ademen beperkt. Spirometrie test het luchtvolume dat wordt uitgeademd. Als de hoeveelheid uitgeademde lucht in één seconde minder is dan 80% van de totale longcapaciteit, is het zeer waarschijnlijk dat de patiënt last heeft van astma, COPD (Chronic Obstructive Pulmonary Disease) of een andere luchtwegaandoening.
Deze spirometrieparameter wordt FEV1 (Forced Expiratory Volume in 1 second) genoemd. In lichte gevallen van astma kan de FEV1-waarde normaal zijn.
Als deze test niet positief is, maar astma niet uitgesloten wordt, kan er medicatie worden gegeven die de luchtwegen vernauwd voordat de testen opnieuw worden uitgevoerd.
De arts kan ook een 'bronchodilator' geven om de luchtwegen van astmapatiënten te openen en om te zien of de resultaten naderhand verbeteren.
Over het algemeen is spirometrie een van de beste methoden om astma te diagnosticeren.
Piekstroomwaarde (uitademing)
De piekstroomwaarde wordt gebruikt bij het diagnosticeren en bewaken van astma. Het meet hoeveel lucht de patiënt kan uitademen. Een piekstroommeter is eenvoudig in gebruik en kan zonder enige hulp door de patiënt zelf worden gebruikt.
Er kan extra medicatie vereist zijn als de piekstroomwaarde hoger is dan 20% onder de beste waarde van de patiënt.
Behalve deze testen kunnen huidtesten of bloedtesten handig zijn bij het diagnosticeren van mogelijke allergieën. |
